Skip to content
© Robijn huijs

Martin Pottjewijd – Grafisch Vormgever & Kleikunstenaar

© Robijn huijs |  Martin Pottjewijd
© Robijn huijs | Martin Pottjewijd

Martin Pottjewijd

 

Ervaringsdeskundige en gast van Robijn huijs.

 

Hij schreef dit bericht op FaceBook en wij mochten dit delen:

 

Waar woorden te kort schieten neemt de zon het de afgelopen dagen over. Alles heeft een warme gloed. Nou ja bijna alles en zo romantisch is het leven ook weer niet. Het is de manier van hoe je in het leven staat dat je in staat stelt om het te zien als een romantisch verhaal. Het leven is niet anders geworden maar ben het wel anders gaan zien. Althans voor dit moment. En juist daarom ga ik het nu eens even stevig beschrijven.

 

Gisteren was een dag dat ik in actie moest komen. Naar het ziekenhuis in Groningen voor het erfelijkheidsonderzoek. Deze afspraak had ik eigenlijk 2 maanden geleden, maar toen was ik er nog niet aan toe. Ik zat nog midden in de chemotherapie en de stress van weer een ziekenhuis in lopen was me teveel. Allemaal moeilijke vragen en met het onderwerp bezig moeten zijn. Dit keer had ik ook een flinke dosis weerstand en daarbij was het nog passen en meten want mijn auto moest voor de APK keuring en wist niet zeker of ik een leenauto kon krijgen. Ik had aan de telefoon gewoon kunnen vragen of ik een leenauto kon meekrijgen, maar had verzaakt om deze vraag te stellen. Daardoor moest ik nog een keer bellen of alvast een plan B opstellen zodat ik naar het ziekenhuis kon. Eerst bij mijn moeder peilen of ik haar auto even kon lenen. Dat kon niet, maar ze droeg gelijk de oplossing aan. Mijn vader kon mij ook wel brengen. Ja nou ja nee liever niet eigenlijk. Ik wil alleen en dit zelf doen. Mijn vader heeft al ontelbare keren als taxi gefungeerd en heeft zijn diensten al dubbel en dwars geleverd. Geen moment ongelegen en alles kon ALTIJD wijken voor mijn ritje naar het ziekenhuis of andere instantie. Heel heel fijn, maar. Deze afspraak wil ik alleen doen en kijken of ik het al weer aan kan. Het ritje naar Groningen en daar alert een gesprek voeren over of ik erfelijk belast ben met kanker.

 

’S morgens breng ik mijn auto naar de garage en natuurlijk hebben ze een leenauto voor me. Druk gemaakt om niks… Raar eigenlijk, want ik had gewoon nog een keer kunnen bellen met deze vraag. De dag begint dus goed en kan lekker alleen deze afspraak afhandelen. Yes!

 

© Robijn huijs | Martin Pottjewijd

 

Goed om te merken dat ik een andere auto mee heb en niet hoef te zoeken naar het gaspedaal of het knipperlicht. De auto staat thuis voor de deur en heb nog een gevoel van onbehagen. Hoe kan ik dit oplossen, want ik heb geen zin aan dit gevoel. Met de telefoon in de handen scroll ik door mijn adresboek en besluit een kennis te bellen die mij lang geleden van business advies heeft voorzien. Hij was mede eigenaar van een businessclub en heeft helaas door een samenloop van omstandigheden de deksel flink op zijn neus gekregen. Toen het destijds met hem niet goed ging en bij mij het huilen ook nader bij stond dan het lachen heeft hij naar me geluisterd en aandacht voor me gehad. Een bijzondere man die onverdiend een flinke tegenslag te verwerken kreeg. Ik hou het wat algemeen want hij heeft een anoniemere weg gekozen om er weer bovenop te komen. Toen in doodziek in het ziekenhuis lag heb ik hem een keer gebeld, maar nam hij niet op. Ik heb zijn naam vaak voorbij zien komen als mislukte bel poging in mijn telefoon. Nu was het weer tijd om eens contact op te nemen. Via facebook stuur ik hem een berichtje en hij begint druk te typen. Voordat hij zijn verhaal kan afmaken heb stuur ik een berichtje: Bellen? … typ …typ … waarschijnlijk backspace: “Ja.”.

 

Het gesprek heeft precies het resultaat waar ik op gehoopt had. Een goed gesprek over onze tegenslagen en vol van inspiratie sluiten we het gesprek na een half uurtje met een goed gevoel af. Zo. Fijn. Zelf kon ik het gevoel van onbehagen niet omzetten in een goede flow en wist dat ik daarvoor iemand nodig had. Even opladen aan iemand waarvan je weet dat het een leuk gesprek zal worden. Bovendien iemand die zich goed kan inleven als het leven even tegen zit.

 

Een paar dagen geleden heb ik een account aangemaakt op kanker.nl en daar kwam ik een inloophuis voor kankerpatiënten tegen. Na het bekijken van de website en nog wat aanklooien is het tijd om naar Groningen te rijden. De zon schijnt en het is echt een prachtige dag! Ik voel me echt zo goed en sterk! Ik voel me KERNGEZOND ondanks dat ik een antibioticakuur het voor een vervelende hoest die rond schijnt te gaan. De dokter vond dat ik gelijk maar een kuurtje moest nemen, want de kans op een longontsteking is te groot gezien mijn revalidatie toestand. Diep van binnen heb ik de keuze gemaakt dat ik gezond ben. Het medische grafiekje van mijn kansen heb ik maanden geleden al bekeken en neem ik ter kennisgeving aan. Onderweg ben ik druk in gesprek met mezelf en geniet van de omgeving.

 

Een lange aanloop naar een fijne conclusie die ik kan trekken. Ik kan: “Alleen naar het ziekenhuis rijden en daar een gesprek voeren over een vreselijke ziekte. Zonder dat ik in de stress schiet kan ik in de wachtkamer rustig wachten tot mijn naam wordt geroepen door de zoveelste arts. Ik kan vanuit mijn kracht weer zo’n gesprek voeren zonder dat het me hard raakt. Het is een afsluiting en een stap naar een veiligere toekomst. Het gaat nu niet meer om beter worden, maar om uit te gaan zoeken wat er nou gebeurd is. Het is niet zeker of ik erfelijk belast ben, maar de kans is best groot. Met het resultaat van dat onderzoek kan ik niet zo heel veel en het veranderd niks aan het traject. Wel is het belangrijk voor Puk. Stel dat zij ook erfelijk belast is kan ze ruim op tijd beginnen met preventief onderzoek. Het meisje is nu nog maar 5 en we hebben eerder al gesprekken gehad over wat mijn ziekte eventueel voor haar kan betekenen. Het speelt pas vanaf dat zij ongeveer 25 is. Alle tijd dus en niet echt reden voor paniek. Voor mij was het te laat en net op tijd. Verder vind ik het fijn om te weten waar het vandaan komt. Ik denk dat ik het door dit onderzoek beter kan afsluiten. De arts waar ik het gesprek mee heb is ook weer opvallend betrokken. Zoals ik zo langzamerhand wel gewend ben zit er een coassistent bij. De aanwezigheid van een extra persoon in de ruimte kan ik gelukkig prima aan. Weer een fijne conclusie dat ik extra prikkels kan verwerken zonder vast te lopen. Het gesprek begint met een aantal vragen over hoe het met me gaat. Pas nadat ze mij voor haar gevoel genoeg gerustgesteld heeft gaan we over tot het erfelijkheidsverhaal. Samen met mijn vader heb ik een paar weken geleden de stamboom ingevuld. De namen van de familie komen uit de computer van mijn vader die mij vol trots wist te vermelden dat hij de stamboom helemaal had uitgeplozen. De ene na de andere naam komt voorbij. Naam, geboorte datum, overlijdensdatum en oorzaak van het overlijden. Kanker. Kanker. Kanker. Kanker. Dit dreunt nu ik er zo over nadenk best door in mijn hoofd en verbaas me over het feit dat mijn Pa dit zo “zakelijk” kan bekijken. Hij heeft zijn portie al wel gehad… moeder veel en veeeeels te jong overleden. Nou ga er maar aan staan…

 

Deze lijst staat in de computer van de kanker erfelijkheidsarts en komt in volle glorie in de bespreekkamer weer voorbij. Het raakt me niet. Fijn! Het feit dat er veel familie aan darmkanker of een andere vorm van kanker overleden zijn stemt mij niet negatief. Ik heb in de medische molen gezeten en ervaren wat er allemaal mogelijk is. De medische wereld kan heel veel en ik ben als mens opgewassen tegen deze ziekte. We hebben het samen verslagen en dat geeft mij het vertrouwen dat ik me over de toekomst niet te druk hoef te maken. De arts is druk aan het schrijven in een onleesbaar spijkerschrift met een aantal diagrammetjes over de stamboom. Er komen ook 4 vormen van darmkanker voorbij waarvan ééntje voor mij zeer aannemelijk is. Het onderzoek gaat uitwijzen welke vorm het is. Het kan ook maar zo zijn dat het een onbekende vorm is en het komt er op neer dat ik sowieso een afwijking heb in mijn DNA. Iets dat niet klopt. Kleine geruststelling is wel dat niemand perfect is en het barst van de afwijkingen. We zijn met z’n alleen een bont gezelschap van afwijkingen en imperfecties.

 

Dus voor mij geen reden om in de paniekstand te schieten. Daarbij heb ik denk ik alles gedaan wat ik heb kunnen doen om er als een sterker mensbaksel uit te komen. De vorm waarin ik schrijf is veel ik, ik, ik, en nog eens ik en daarom even een kleine kanttekening. Ik had het niet gekund zonder jullie en daarvoor ben ik heel dankbaar.

 

© Robijn huijs | Martin Pottjewijd

 

De arts vraagt of ik het a4tje mee wil hebben en geeft me een medisch briefje om bloed te gaan prikken. Terug in de wachtkamer zit het ineens helemaal BOMVOL mensen. Je zit op een afdeling voor mensen met kanker en uiteraard ga je om je heen kijken van wie er ziek zou kunnen zijn. Op een paar gevallen na is het niet te zien. Ja je kunt de aanname doen dat een zoon die met zijn moeder mee is geen kanker heeft. Dat zal de moeder dan wel zijn. Tegenover mij zit een jong stel een prachtige vrouw die samen met haar man/vriend wat onzeker zitten te zijn. Wie zou nou ziek zijn?! Ik denk dat het die vrouw is, ze straalt kracht en tegelijkertijd ook onzekerheid uit. De behoefte om zomaar een gesprek te starten is groot in zo’n wachtruimte. De aanwezige spanning waarin iedereen daar verkeerd doorbreken en lucht scheppen. BATS. Daar gaat de glazen deur voor de derde of vierde keer veel te hard dicht. Dat ze daar niet even wat aan doen zeg… Mensen proberen niet te opvallend binnen te komen en nadat dat gelukt is krijgen ze als nog de aandacht op zich omdat die deur keihard dicht slaat. Doe er even een viltje tussen joh! Zo’n groot ziekenhuis is wel even wat anders dan het streekziekenhuis in Assen. Het is helemaal ingericht op snelheid en orde. Bij binnenkomst is het scannen van streepjescodes en het trekken van digitale nummertjes direct begonnen. Het begint al bij de parkeerautomaat. Daar hoef je nog net niet je patiënt nummer in te voeren om vervolgens een passende korting te krijgen die afhankelijk is van welke zorgverzekering je hebt in combinatie met je ziektebeeld en levensverwachting. Bof ik even dat alles tot nu toe in de basisverzekering valt. Potverdorie mensen we hebben het in dit landje echt belachelijk goed voor elkaar hoor.

 

Oeh wat een ernst ineens. 🙂 Goed ik zit dus in die wachtkamer met irritante glazen deur in een verder wel goed gestroomlijnde omgeving. Er gaan bliepjes af voor de volgende patiënt en de schermen met daarop de wachtnummers zijn niet te missen. Tijd voor een goed gesprek is er niet want het tempo is hoog. Ping! Ik ben aan de beurt en stap het hokje binnen om bloed te gaan prikken. Een wat oudere vrouw zit daar met een enorme batterij bloedbuisjes en toebehoren op de automatische piloot als een idioot zeer efficiënt bloed af te nemen. Heel even loopt het proces vast als het plakband voor het watje op blijkt te zijn. De kans bestaat dat je misschien wel helemaal dood bloed ofzo?! De grondigheid van de bloedprikkende medemens betreffende het aanbrengen van het watje onder hoge druk en de hoeveelheid plakband dat er gebruikt wordt om het geheel vast te maken geven blijk van een grondig protocol. Er moet ooit eens een patiënt zijn geweest waarbij het bloed uit zijn arm spoot en al rennend een hele afdeling heeft laten panikeren.

 

Bloedprikken binnen 1 minuut: Hallo, steriel maken, ader vinden, naald pakken, waarschuwen “daar komt de prik”, prik, bloedbuisje er in, vol laten lopen, klik los, stickertje er op, watje, duwen, plakband, ok doei. VOLGENDE!

 

Dus waar het kan gaat het GAS er op en waar het nodig is hebben ze aandacht voor je. Fijn die artsen naast goed te zijn in hun van ze ook geleerd hebben om niet te efficiënt te zijn. Ik weet niet hoe het zit met andere ziektes maar in het geval dat je kanker krijgt kan je rekenen op heel veel inlevingsvermogen en begrip. Soms moet je om vragen om een zorgverlener uit zijn patroon te trekken.

 

 

Zou nou dat zit er weer op en ik ga op zoek naar een lekker broodje in het ziekenhuiswinkelcentrum. Wauw mijn spellingscontrole keurt opvallend veel lange nieuwe woorden goed. Heerlijk om door zo’n ziekenhuis te lopen met het gevoel dat je gewoon weer weg mag. Met het broodje en een flesje drinken stap ik weer in de auto en rij de zon weer in! Het Robijn huijs dus. Daar had ik vanmorgen alvast wat over gelezen en was tijdens het broodje eten en rijden druk in overleg met mezelf of ik er nou wel of niet naar toe zou rijden. Ja natuurlijk ga je er heen Martin. Hupsakeee. De locatie is vlakbij het ziekenhuis en ietwat afwijkend van wat de naam doet vermoeden is het een kantoortje in een bedrijvenverzamelgebouw. Trap omhoog en halverwege de gang is het kantoortje. Ik klop aan en de deur wordt open gedaan. In een oase van foldertjes, posters, spreuken, plantjes en allerlei andere spulletjes kom in terecht in een ontwapenende omgeving. Achter het bureau zit een meneer van ergens in de 50 denk ik en aan de kleine tafel zit een mevrouw van ongeveer dezelfde leeftijd schat ik. Koffie? Ja lekker. Vliegensvlug wordt er koffie gehaald en ik het gesprek begint over de locatie. Ja we zijn nog niet heel lang actief en we proberen een betere locatie te vinden. Alsof het uitmaakt dat het kantoortje te kort schiet aan het doel dat ze nastreven. Het is een leuke fijne ruimte die vol passie is ingericht! Oké het is niet optimaal en het is een beetje lastig te vinden, maar ik ben er. We hebben een heel fijn gesprek waarvan ik begon te vertellen dat ik niet echt een hulp vraag had. Het leek mij goed om binnen te stappen omdat ik er over had gelezen. Het is er dus waarom zou je dan niet even binnen stappen ik heb nu toch de tijd om zulke dingen te ondernemen.

 

We beginnen te kletsen en het is zo ineens 2 uur later. Het was een gesprek dat vooral ging over hoe ik het allemaal verwerkt heb en wat het met ons gezin heeft gedaan. Hele innemende mensen die feilloos aanvoelen hoe het is om met (ex)kankerpatiënten om te gaan. Ik kan me zo voorstellen dat ze al talloze mensen hebben gesproken en in alle stadia van deze ziekte. Het gesprek was voor mij en hun inspirerend en het feit dat ze mij complimenteren met hoe ik het aan heb gepakt geeft me een heel trots gevoel. Het is zo goed om te merken dat iedereen zo blij is dat ik mijn verhaal nog kan vertellen. Ik heb nu vaak verhalen gehoord over mensen die in een zelfde of nog ergere situatie als mij verkeren er kapot aan gaan omdat ze er niet over kunnen praten. De oprechte zorg vanuit de zorg voor Paula en Puk is echt opvallend en gelukkig wordt de hulp echt aangeboden. MAAR. Je moet er in sommige gevallen ook om vragen of jezelf overgeven aan een hulpverlener. Ik heb situaties gehad waar ik de controle volledig kwijt was en het geluk had de goede mensen om me heen te hebben. En zo staan er voor elke fase van zo’n kloten periode mensen voor je klaar. Huisarts, verpleging, artsen, thuiszorg, geestelijk hulpverlener, psycholoog, verzekering, de bank < (daarmee bedoel ik de bank in de woonkamer natuurlijk. Daar zal je een groot deel van je tijd doorbrengen. Dus niet de ING Nederland bank. Hun boeit het niet wat er met je aan de hand is.) inloophuis, en diverse telefoontjes vanuit het ziekenhuis en van de huisarts. Soms zelfs gewoon even uit nieuwsgierigheid hoe het gaat.

 

© Robijn huijs | Martin Pottjewijd

 

En nu begint de stress een beetje toe te nemen voor het laatste onderzoek aankomende maandag. Er is nog één stuk darm niet onderzocht. Daar willen ze graag nog naar kijken en dat betekend dus nog één keer onder narcose een inwendig onderzoek. Het stelt niet heel veel voor maar. Ik moet weer aan de laxeermiddel, niet eten, narcose, onderzoek, wakker worden, uitslag van het onderzoek en er nu vanuit gaan dat alles goed is. Dan ook gelijk antwoord op de prangende vraag of alles weer goed genezen is en er verder niks gevonden wordt. Mijn darmen hebben het nogal te verduren gekregen en het feit dat een arts kijkt en ziet of het weer “normaal” is best wel een mijlpaal.

 

Nou tot zo ver weer. Oh en ben je na het lezen van dit verhaal geïnteresseerd in het inloop huis? Je kunt er gewoon binnenlopen of je maakt een afspraak als je dat fijner vindt. Het maakt niet uit in welke vorm je met kanker te maken hebt gehad. Dus ook als je zelf geen kanker hebt gehad maar er wel via iemand mee in aanraking bent gekomen. Het levert je hoe dan ook wat op en ze hebben lekker koffie. Of thee met een koekje. https://robijnhuijs.nl/ Er zijn in heel Nederland van dit soort inloophuizen.

 

Zowww en nu weer gewoon mooie dingen maken.

 

© Robijn huijs | Martin Pottjewijd

 

 

Wij maken gebruik van cookies!

Door gebruik te maken van deze website ga je er mee akkoord dat deze website cookies plaatst op jouw apparaat.

Een cookie is een klein tekstbestand dat door de website wordt gebruikt om de website te laten functioneren en je bezoek efficiënt te maken.

Klik op akkoord voor een volledig werkende website, of bekijk eerst de details op de detail pagina alvorens je akkoord gaat.

Scroll To Top